همسفر غربت


سالار بيابان طلبي اي گل زهرا

مولاي من اي خيمه نشين دل صحرا

تا چند بماني تك و تنها به بيابان

ما را بطلب در بر خود اي مه بطها

من از غم هجران تواندر تب و تابم

تو همسفر غربتي اي بي كس و تنها

تا چندزني خيمه تو در كوه و بيابان

من ساكن شهرا ستم و تو ساكن صحرا

عمري سپري شد به تو همدرد نگشتم

بيهوده زنم لاف محبت به تو مولا

من مدعي عشقم و تو مظهر عشقي

اما نكنم هيچ ز معشوق تمنا

ما را چو غلامي بخر اي يوسف زهرا

تا از طلب غير تو باشيم مبرا

مهمان بنما يك دو سه روزي به خيامت

ما رابه ره ياري خود ساز مهيا

شاعر
ارضي