فراق زهرا


ديده بگشا من علي بي كسم

گوشه ي چشمي ز تو باشد بسم

از سخن افتاده اي با من ولي

چشم بگشا من علي هستم علي

اي كه بامن بسته اي لب دركلام

پلك بر هم ميزني جاي سلام

صحبتي كن اي همه دارايي ام

رحم كن زهرا بر اين تنهايي ام

با فراق خود سيه پوشم مكن

من غريب هستم فراموشم مكن

جان زهرا روز من را شب مكن

چادرت را بر سر زينب مكن

پر شكسته اين چنين پرپر نزن

تازيانه بر دل حيدر مزن

اي تمام عشق بانوي علي

لرزه افتاده به زانوي علي

خانه را عاري ز خوشحالي مكن

جان من پشت مرا خالي مكن

مي روي اي بهر عصمت را عروس

جاي من لبهاي محسن را ببوس