وصاياي حضرت


حضرت زهراء مظلومه عليها السلام، آن سرور زنان در آخرين لحظات عمر خود، به همسرش اميرالمؤ منين، امام عليّ عليه السلام خطاب کرد و چنين اظهار نمود:

يا عليّ! تو خود گواهي که در دوران زندگي از من دروغ و خيانتي سر نزده است، در تمام مسائل و جريانات گوناگون زندگي، من با تو مخالفتي نداشته ام، بلکه هميشه در تمام لحظات سعي کرده ام که يار و ياور تو بوده باشم.

اکنون از تو مي خواهم، چنانچه بعد از من خواستي همسري برگزيني، أمامه دختر خواهرم را انتخاب نمائي، که او براي فرزندانم چون مادري دلسوز و مهربان است.

تابوتي برايم تهيّه کنيد و جنازه ام را درون آن قرار دهيد تا هنگام تشييع، بدنم پنهان و پوشيده باشد و حجم بدنم مورد ديد افراد و توجّه نامحرمان قرار نگيرد.

هنگامي که شب فرا رسيد و افراد، در خانه هاي خود خوابيدند، جنازه ام را حمل و تشييع کنيد، تا اشخاصي که بر من ظلم کردند و حقّ ما را غصب نمودند، در تشييع جنازه ام شرکت نکنند، چون که آنان دشمن من و دشمن رسول خدا هستند.

اجازه ندهيد، آن هائي که بر ما ظلم کرده اند و کساني که تابع ايشان شده اند بر جنازه من نماز بخوانند.

سپس افزود: اي پسر عمو! وقتي روح از بدنم خارج شد و خواستي مرا غسل دهي، بدنم را برهنه منما، چون که من خود را شسته ام.

و مرا پس از غسل، از باقيمانده حُنوط پدرم، رسول اللّه صلي اللّه عليه و آله، حُنوط کن.

و خودت به همراه ديگر نزديکان و ياران باوفا، نماز را بر جنازه ام اقامه کنيد.

و آن گاه بدون آگاهي و اطّلاع ديگران، مرا در محلّي مخفي، دفن نمائيد تا آن که محلّ دفنم نيز، از نامحرمان و غاصبان و ظالمان پنهان و مستور باشد.

و ضمن آن که هيچ يک از آن هائي که بر من و تو ظلم کردند نبايد در مراسم دفن من شرکت کنند، محل قبرم نيز مخفي باشد. [1] .


پاورقي

[1] بحارالا نوار: ج 43، ص 191، ح 20، فاطمة الزّهراء عليها السلام: ص 337 340 و أعيان الشّيعة: ج 1، ص 321.