هر چيز را با هر كس مگو و مخور


امام محمّد باقر عليه السلام حکايت فرموده است:

روزي رسول خدا صلي اللّه عليه و آله به منزل دخترش حضرت فاطمه زهراء سلام اللّه عليها وارد شد و چون مقداري نشست خطاب به وي کرد و فرمود: دخترم، فاطمه! بلند شو و آن ظرف غذا را بياور.

همين که آن ظرف غذا را آورد، ديدند که داخل آن پر از آبگوشت داغ است و آماده خوردن مي باشد.

سپس رسول خدا، امام عليّ، حضرت زهراء و دو فرزندشان امام حسن و امام حسين صلوات اللّه عليهم از آن طعام ميل نمودند و باقي مانده آن را تا مدّت سيزده روز مرتّب مورد استفاده قرار مي دادند وليکن از آن غذا کاسته نمي شد.

تا آن که روزي اُمّ ايمن، امام حسين عليه السلام را ديد، که مشغول خوردن غذاي پخته مي باشد، به ايشان گفت: اين نوع غذا را از کجا آورده اي؟

حضرت فرمود: مدّت چند روزي است که غذاي ما در منزل، از همين خوراک مي باشد.

اُمّ ايمن به منزل حضرت زهراء سلام اللّه عليها وارد شد و گفت: اي فاطمه! اگر امّ ايمن چيزي داشته باشد، براي شما هم است و در آن شريک مي باشيد؛ ولي اگر يک روز شما چيزي يافتيد، امّ ايمن از آن محروم خواهد بود؟!

حضرت فاطمه زهراء سلام اللّه عليها مقداري از آن غذاي آبگوشت را که هنوز تازه بود براي امّ ايمن آورد و او هم از آن طعام خورد و در همان روز ظرف غذا به پايان رسيد.

وقتي حضرت رسول صلي اللّه عليه و آله تشريف آورد و متوجّه شد که غذا تمام شده است، فرمود:

چنانچه از آن غذا به ديگري نمي دادي پايان ناپذير بود و تمامي ما اهل بيت تا آخر از آن مي خورديم و باز هم باقي مي ماند.

سپس امام محمّد باقر عليه السلام فرمود: اکنون ظرف آن غذا نزد ما موجود است تا آن که به دست امام زمان، قائم آل محمّد صلوات اللّه عليهم أجمعين خواهد رسيد. [1] .


پاورقي

[1] اصول کافي: ج 1، ص 460، ح 7.