عايشه و گريه حضرت زهرا


حضرت صادق آل محمّد صلوات اللّه عليهم حکايت فرمايد:

روزي عايشه به طرف فاطمه زهراء سلام اللّه عليها آمد و به آن حضرت عتاب کرد و بر سرش فرياد کشيد: اي دختر خديجه! براي چه اين قدر به خود مي بالي و فخر مي کني؟

مگر مادرت چه فضيلتي بر ما دارد؟

او هم زني مانند ما خواهد بود.

چون حضرت فاطمه سلام اللّه عليها صداي عايشه و آن زخم زبان ها را شنيد، گريان شد و به نزد پدرش، رسول خدا صلوات اللّه عليه حرکت کرد.

در اين هنگام، حضرت رسول صلي اللّه عليه و آله علّت گريه دخترش را جويا شد.

فاطمه زهراء سلام اللّه عليها اظهار داشت: پدرجان، رسول خدا! عايشه نام مادرم را به زشتي ياد کرد و من از اين موضوع اندوهناک و گريان شدم.

حضرت رسول صلي اللّه عليه و آله با شنيدن اين سخن، غضبناک شد و به عايشه خطاب کرد و فرمود: اي حُميراء! آرام و ساکت باش، چرا که خداوند متعال، زن پر محبّت و صاحب فرزند را ميمون و مبارک گردانيده است.

و خديجه نيز از همان جمله زناني مي باشد، که رحمت و فيض خداوند متعال، شامل حالش گشته و تاکنون براي من چند فرزند آورده است.

و اي عايشه! تو از جمله کساني هستي که خداوند تو را عقيم و ناتوان از زايمان قرار داده است. [1] .


پاورقي

[1] بحارالا نوار: ج 16، ص 3.